دانشگاه گیلان تحقیقات بتن 2008-4242 17 4 2024 12 21 Comparison of the effect of using lightweight fine aggregate with superabsorbent polymer on drying shrinkage caused by drying of self-compacting concrete مقایسه تاثیر استفاده از ریزدانه های سبک با پلیمر فوق جاذب بر روی جمع شدگی ناشی از خشک شدن بتن خودتراکم 45 59 8313 10.22124/jcr.2025.28678.1673 FA عطاالله حاجتی مدارایی استادیار، گروه مهندسی عمران، دانشکده فنی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران میلاد رجبی جورشری دانشجوی دکتری عمران، گروه مهندسی عمران، پردیس دانشگاهی، دانشگاه گیلان، رشت ایران Journal Article 2024 10 13 The use of internal curing in self-compacting concrete to address technical issues such as shrinkage caused by a low water-to-cement ratio has been a focus of attention. This study, the effect of different percentages of recycled lightweight aggregate from autoclaved aerated concrete blocks (RAAC) and LECA (Light Expanded Clay Aggregate) as an internal curing agent in self-compacting concrete was investigated and compared with the properties of self-compacting concrete containing superabsorbent polymer (SAP). The tests include compressive strength, flexural strength, free and constrained shrinkage due to drying, and pulse velocity of ultrasonic waves. The use of internal curing materials has increased the compressive and flexural strengths, as well as the pulse velocity of ultrasonic waves, of self-compacting concrete exposed to drying conditions. The free shrinkage of self-compacting concrete containing 0.1% by weight of superabsorbent polymer, self-compacting concrete containing 30% by volume of recycled lightweight fine aggregate, and self-compacting concrete containing 30% by volume of LECA decreased by 15%, 12%, and 9%, respectively, compared to the control concrete after 180 days of drying at 50% relative humidity. The average width of the constrained shrinkage crack of self-compacting concrete containing 0.1% by weight of superabsorbent polymer, self-compacting concrete containing 30% by volume of recycled lightweight fine aggregate, and self-compacting concrete containing 30% by volume of LECA decreased by 35%, 21%, and 15%, respectively, compared to the control concrete at the age of 28 days. استفاده از عمل‌آوری درونی در بتن‌های خودتراکم به منظور رفع برخی مشکلات فنی مانند جمع‌شدگی ناشی از نسبت پایین آب به مواد سیمانی مورد توجه قرار گرفته است. در این تحقیق تاثیر کاربرد درصدهای مختلف ریزدانه سبک بازیافتی از خرده بلوک های بتن هوادار اتوکلاو شده و لیکا بعنوان ماده عمل آوری درونی در بتن خودتراکم بررسی و با خصوصیات بتن خودتراکم حاوی پلیمر فوق جاذب مقایسه شده است. آزمایش های انجام شده شامل آزمایش های مقاومت فشاری، مقاومت خمشی، جمع شدگی آزاد و مقید ناشی از خشک شدن، سرعت عبور امواج مافوق صوت می باشد. استفاده از مواد عمل آوری درونی موجب افزایش مقاومت های فشاری و خمشی و همچنین سرعت عبور امواج مافوق صوت بتن های خودتراکم در معرض شرایط خشک شدن شده اند. جمع شدگی آزاد بتن خودتراکم حاوی 0.1 درصد وزنی پلیمر فوق جاذب، بتن خودتراکم حاوی 30 درصد حجمی ریزدانه سبک بازیافتی و بتن خودتراکم حاوی 30 درصد حجمی لیکا نسبت به بتن شاهد بعد از 180 روز خشک شدن در رطوبت نسبی 50 درصد به ترتیب 15 درصد، 12 درصد و 9 درصد کاهش یافته است. متوسط عرض ترک جمع شدگی مقید بتن خودتراکم حاوی 0.1 درصد وزنی پلیمر فوق جاذب، بتن خودتراکم حاوی 30 درصد حجمی ریزدانه سبک بازیافتی و بتن خودتراکم حاوی 30 درصد حجمی لیکا نسبت به بتن شاهد در سن 28 روز به ترتیب 35 درصد، 21 درصد و 15 درصد کاهش یافته است. https://jcr.guilan.ac.ir/article_8313_7317b544df069002f5aee90b37b0c0be.pdf